⚖Νομοθεσία Κριτικών20 Απριλίου 2026·14 min read

Το Νομικό Πλαίσιο για τις Online Κριτικές: Κανόνες ΗΠΑ και ΕΕ το 2026

Μια αμερόληπτη ματιά στους κανονισμούς της FTC, τις υποχρεώσεις του GDPR, τον Νόμο για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες και τι πρέπει να κατανοήσουν οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων πριν διαχειριστούν την online φήμη τους.

Δύο νομικά συστήματα. Μία κοινή πρόκληση. Οι κατασκευασμένες κριτικές, τα κρυμμένα αρνητικά σχόλια, οι αναγκαστικές μαρτυρίες και το θολό πεδίο των πληρωμένων ενισχύσεων έχουν ωθήσει τους ρυθμιστικούς φορείς και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού σε δράση — με πολύ διαφορετικά αποτελέσματα. Εάν η εταιρεία σας συλλέγει, εμφανίζει ή απαντά σε online κριτικές, πλοηγείστε σε έναν λαβύρινθο αλληλοεπικαλυπτόμενων νόμων. Αυτοί οι κανόνες μπορούν να σας υποβάλουν σε πρόστιμα από 51.744 $ ανά παράβαση της FTC στις ΗΠΑ έως ποινές GDPR 20 εκατομμυρίων ευρώ ή 4% του παγκόσμιου ετήσιου τζίρου στην ΕΕ. Αυτός ο οδηγός παρουσιάζει το πεδίο — χωρίς υπερβολές ή υπεραπλουστεύσεις — ώστε να γνωρίζετε ακριβώς πού χαράσσονται οι γραμμές.

Η νομοθεσία για τις κριτικές στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ένα ενιαίο νομοθέτημα. Είναι μια πολυεπίπεδη δομή ομοσπονδιακών κανονισμών, ένας νόμος για τα δικαιώματα των καταναλωτών από το 2016 και ένας κανόνας της FTC του 2024 που τελικά εξόπλισε τους επιβολείς με την εξουσία να επιβάλλουν τις ποινές που χρειάζονταν εδώ και καιρό.

Το πρώτο μεγάλο ομοσπονδιακό βήμα ήταν ο Νόμος για τη Δικαιοσύνη στις Κριτικές Καταναλωτών του 2016 (Consumer Review Fairness Act of 2016). Ο Πρόεδρος Ομπάμα τον υπέγραψε στις 14 Δεκεμβρίου 2016, καθιστώντας παράνομη την επιβολή τυποποιημένων ρητρών συμβάσεων που περιορίζουν, επιβάλλουν πρόστιμα ή αναγκάζουν τους καταναλωτές να παραιτηθούν από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στις κριτικές τους. Με απλά λόγια: εάν η συμφωνία χρήσης σας αναφέρει, «υπόσχεστε να μην δημοσιεύετε κακές κριτικές», αυτό το μέρος της σύμβασης είναι άκυρο και η FTC μπορεί να προβεί σε ενέργειες εναντίον σας.

Ωστόσο, ο CRFA είχε ένα κενό. Εξασφάλιζε το δικαίωμα των καταναλωτών να δημοσιεύουν κριτικές, αλλά δεν εξουσιοδοτούσε την FTC να επιβάλλει αστικά πρόστιμα για ψεύτικες. Αυτό το κενό καλύφθηκε τον Αύγουστο του 2024.

Ο Κανόνας της FTC για τις Κριτικές Καταναλωτών και τις Μαρτυρίες του 2024

Τίθεται σε ισχύ στις 21 Οκτωβρίου 2024, ο τελικός κανόνας της FTC (16 CFR Part 465) αποτελεί τον πιο εκτεταμένο κανονισμό κριτικών στην αμερικανική ιστορία. Καθορίζει έξι βασικές απαγορευμένες ενέργειες και υποστηρίζει την καθεμία με αστική ποινή 51.744 $ ανά παράβαση.

Οι έξι απαγορευμένες πράξεις είναι: (1) η επινόηση ή η κοινοποίηση ψεύτικων κριτικών από άτομα που δεν υπάρχουν ή δεν έχουν πραγματική εμπειρία με το προϊόν· (2) η αγορά ή πώληση κριτικών με βάση μια απαιτούμενη θετική ή αρνητική άποψη· (3) η δημοσίευση κριτικών από εσωτερικούς συνεργάτες χωρίς αποκάλυψη της ουσιώδους σχέσης· (4) η ζήτηση κριτικών από οικογένεια ή προσωπικό χωρίς σαφή αποκάλυψη· (5) η καταστολή αρνητικών κριτικών με αβάσιμες νομικές απειλές, εκφοβισμό ή ψευδείς ισχυρισμούς· και (6) η αγορά ψεύτικης δραστηριότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να πλαστογραφηθεί επιρροή.

Αυτός ο κανόνας περιλαμβάνει συγκεκριμένα τις κριτικές που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό δεν ήταν μια τυχαία φράση. Η FTC διαπίστωσε ότι το κόστος δημιουργίας χιλιάδων πειστικών ψεύτικων κριτικών με μεγάλα γλωσσικά μοντέλα είχε μειωθεί σχεδόν στο μηδέν, και κινήθηκε για να το αντιμετωπίσει. Η FTC έστειλε προειδοποιητικές επιστολές σε 10 εταιρείες στις 22 Δεκεμβρίου 2025, ως αρχική ενέργεια επιβολής, σηματοδοτώντας ότι η αρχική περίοδος χάριτος είχε λήξει.

Η Υπόθεση Sunday Riley

Πριν από την εφαρμογή του κανόνα του 2024, η πιο ξεκάθαρη υπόθεση της FTC ήταν η Sunday Riley Modern Skincare. Από το 2015 έως το 2017, η εταιρεία, κατόπιν άμεσων εντολών από τον CEO της, είχε προσωπικό να δημιουργεί ψεύτικα προφίλ Sephora, να χρησιμοποιεί VPN για να κρύβει τις τοποθεσίες τους και να δημοσιεύει κριτικές πέντε αστέρων. Ένας πληροφοριοδότης αποκάλυψε εσωτερικά email της εταιρείας. Η FTC κατέληξε σε διακανονισμό το 2020, αλλά, σε μια αμφιλεγόμενη κίνηση, δεν επέβαλε χρηματικό πρόστιμο. Αυτό προκάλεσε αντιρρήσεις από τους Επιτρόπους Chopra και Slaughter, οι οποίοι το χαρακτήρισαν «απαράδεκτη απάτη με ψεύτικες κριτικές». Ο κανόνας του 2024 διόρθωσε αυτό το κενό· οι ίδιες ενέργειες τώρα θα οδηγούσαν σε πρόστιμα που θα έφταναν τα εκατομμύρια.

Η μέθοδος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι δομικά διαφορετική από το αμερικανικό μοντέλο. Αντί για έναν ενιαίο νόμο για τις κριτικές, η ΕΕ χρησιμοποιεί τρία αλληλένδετα νομικά εργαλεία: ο GDPR υπαγορεύει τον τρόπο διαχείρισης των δεδομένων κριτικών· η Οδηγία Omnibus (που επιβάλλεται μέσω της Οδηγίας για τις Αθέμιτες Εμπορικές Πρακτικές - UCPD) καθορίζει κανόνες για τον τρόπο εμφάνισης και ελέγχου των κριτικών· και ο Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (DSA) καθορίζει τι πρέπει να κάνουν οι πλατφόρμες για τα προβλήματα ψεύτικων κριτικών μεγάλης κλίμακας.

Το πρώτο βήμα είναι να γνωρίζουμε ποιος νόμος καλύπτει ποιο μέρος. Ο GDPR καλύπτει κάθε οντότητα που επεξεργάζεται προσωπικά δεδομένα ατόμων στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων δεδομένων εντός κριτικών. Η UCPD καλύπτει εμπόρους που δραστηριοποιούνται στην αγορά της ΕΕ. Ο DSA στοχεύει κυρίως τις online πλατφόρμες, επιβάλλοντας πολύ αυστηρότερους κανόνες σε Πολύ Μεγάλες Online Πλατφόρμες (VLOPs) που έχουν πάνω από 45 εκατομμύρια χρήστες στην ΕΕ.

GDPR και το Δικαίωμα Διαγραφής Κριτικών

Το Άρθρο 17 του GDPR, γνωστό ως «δικαίωμα στη λήθη», είναι ένα συχνά χρησιμοποιούμενο εργαλείο κατά εταιρειών που φιλοξενούν κριτικές. Ένας κριτικός στη Γαλλία μπορεί να απαιτήσει από μια επιχείρηση ή πλατφόρμα να αφαιρέσει μια κριτική που περιέχει τα προσωπικά του στοιχεία. Η εταιρεία πρέπει να απαντήσει εντός ενός μηνός. Η μη συμμόρφωση μπορεί να οδηγήσει σε καταγγελίες που υποβάλλονται στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων μιας χώρας.

Αυτή είναι η βασική λεπτομέρεια που πολλοί οδηγοί παραβλέπουν: το δικαίωμα διαγραφής δεν είναι απεριόριστο. Όταν μια κριτική περιέχει προσωπικές απόψεις για την ποιότητα της εργασίας ενός επαγγελματία, τα δικαστήρια και οι ΑΠΔ έχουν αποφανθεί σταθερά ότι το δικαίωμα του κοινού στην πληροφόρηση και η ελευθερία της έκφρασης μπορούν να υπερισχύσουν ενός αιτήματος διαγραφής. Η Συντονισμένη Δράση Επιβολής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Προστασίας Δεδομένων (EDPB) του 2025 στόχευσε συγκεκριμένα τις αδύναμες διαδικασίες διαγραφής, αλλά επιβεβαίωσε επίσης αυτά τα ανταγωνιστικά δικαιώματα.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι αν ένας ζωγράφος ονόματι Klaus Müller αφήσει μια κριτική ενός αστεριού με το όνομα και την πόλη του, μπορεί να ζητήσει την αφαίρεση των αναγνωριστικών του στοιχείων. Αλλά η εταιρεία δεν μπορεί να αναγκαστεί να διαγράψει τον πυρήνα μιας πραγματικής καταγγελίας μόνο και μόνο επειδή ο κριτικός άλλαξε γνώμη.

Η Οδηγία Omnibus: Η Αποκάλυψη Επαλήθευσης είναι πλέον Απαραίτητη

Η Οδηγία Omnibus του 2019, η οποία έγινε εθνικός νόμος σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ έως τον Μάιο του 2022, πρόσθεσε μια συγκεκριμένη απαίτηση στην Οδηγία για τις Αθέμιτες Εμπορικές Πρακτικές. Οι έμποροι πρέπει τώρα να δηλώνουν εάν και πώς επιβεβαιώνουν ότι οι κριτικές προέρχονται από γνήσιους πελάτες. Εάν λέτε ότι οι κριτικές σας είναι επαληθευμένες αλλά δεν είναι, τότε εμπλέκεστε σε μια αθέμιτη εμπορική πρακτική που μπορεί να διωχθεί από τις εθνικές αρχές.

Οι ποινές από την UCPD, όπως επικαιροποιήθηκαν από την Οδηγία Omnibus, είναι σημαντικές. Τα κράτη μέλη υποχρεούνται να ορίσουν πρόστιμα όχι μικρότερα από το 4% του ετήσιου τζίρου του εμπόρου, ή τουλάχιστον 2 εκατομμύρια ευρώ εάν δεν υπάρχουν στοιχεία εσόδων. Η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ολλανδία έχουν όλες ξεκινήσει έρευνες βάσει αυτών των κανόνων.

Ο Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες: Κανόνες Πλατφόρμας από τον Φεβρουάριο του 2024

Ο DSA (Κανονισμός ΕΕ 2022/2065) τέθηκε σε πλήρη ισχύ στις 17 Φεβρουαρίου 2024. Ειδικά για τις πλατφόρμες κριτικών, εισήγαγε κανόνες διαφάνειας και λογοδοσίας που είναι πολύ αυστηρότεροι από οποιονδήποτε προηγούμενο νόμο της ΕΕ. Οι VLOPs όπως η Google, η Tripadvisor και η Booking.com πρέπει να διενεργούν συστηματικές αναλύσεις κινδύνου για ψεύτικο περιεχόμενο, να δημοσιεύουν εκθέσεις διαφάνειας σχετικά με τις δραστηριότητες εποπτείας τους και να παρέχουν στους ερευνητές πρόσβαση στα δεδομένα τους.

Το μεγαλύτερο πρόστιμο για παραβίαση του DSA είναι το 6% του παγκόσμιου ετήσιου τζίρου. Για επαναλαμβανόμενες, συστηματικές αποτυχίες, οι πλατφόρμες μπορούν ακόμη και να αποκλειστούν προσωρινά από την επιχειρηματική δραστηριότητα στην ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε τις πρώτες της ενέργειες μη συμμόρφωσης με τον DSA το 2024, εστιάζοντας στην X (πρώην Twitter) για συστηματικά προβλήματα στην εποπτεία περιεχομένου.

Μια Στρατηγική Αγωγή κατά της Δημόσιας Συμμετοχής, ή SLAPP, είναι μια νομική υπόθεση που ασκείται για εκφοβισμό, όχι για νίκη. Ένας ιδιοκτήτης αρτοποιείου που μηνύει έναν πελάτη για 50.000 $ για μια κριτική ενός αστεριού δεν περιμένει πραγματικά να λάβει 50.000 $. Προσπαθεί να αναγκάσει τον κριτικό να πληρώσει για δικηγόρο και να περάσει χρόνο στο δικαστήριο, γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς θα αφαιρέσουν την κριτική για να αποφύγουν τον κόπο.

Αυτή η τακτική παρακολουθείται ευρέως σε μια βάση δεδομένων που διατηρείται από την ομάδα ελεύθερης έκφρασης FIRE, η οποία κατέγραψε πεντακόσιες αγωγές SLAPP μόνο το 2024. Τα δικαστήρια και οι νομοθέτες αντιστάθηκαν σθεναρά. Μέχρι το 2025, 33 πολιτείες των ΗΠΑ, η Ουάσινγκτον D.C. και το Γκουάμ έχουν θεσπίσει νόμους κατά των SLAPP. Στην Καλιφόρνια, το Τέξας και τη Φλόριντα — τρεις πολιτείες ζωτικής σημασίας για τις μικρές επιχειρήσεις — αυτοί οι νόμοι είναι ισχυροί και περιέχουν κανόνες μετατόπισης εξόδων. Εάν η αγωγή σας χαρακτηριστεί ως SLAPP, πρέπει να καλύψετε τα νομικά έξοδα του κριτικού.

Η στρατηγική λογική έχει αλλάξει. Μια εταιρεία που μηνύει έναν κριτικό στο Τέξας για δυσφήμιση αντιμετωπίζει τώρα τον κίνδυνο (α) να χάσει την αίτηση κατά των SLAPP, (β) να διαταχθεί να πληρώσει τον δικηγόρο του κριτικού, και (γ) να δημιουργήσει πολύ περισσότερη αρνητική δημοσιότητα από ό,τι θα μπορούσε ποτέ η αρχική κριτική. Αυτό είναι που οι δικηγόροι δικαιωμάτων καταναλωτών αποκαλούν το Φαινόμενο Στρέιζαντ των αγωγών κριτικών.

Στην ΕΕ, ένα παρόμοιο ζήτημα αντιμετωπίζεται από την Οδηγία SLAPP (2024/1069), που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Απρίλιο του 2024. Εστιάζει κυρίως σε υποθέσεις που διασχίζουν σύνορα και κατευθύνει τα δικαστήρια να απορρίπτουν προφανώς αβάσιμες αγωγές σε πρώιμο στάδιο, αναγκάζοντας τον ενάγοντα να πληρώσει τα έξοδα.

Το να δίνεις σε έναν πελάτη έκπτωση 10% για τη συγγραφή μιας κριτικής δεν είναι αυτόματα παράνομο. Γίνεται παράνομο — τόσο σύμφωνα με τους κανονισμούς της FTC όσο και με το δίκαιο της ΕΕ — μόλις εξαρτήσεις την ανταμοιβή από το να είναι θετική η κριτική, ή αν δεν αποκαλύψεις την ουσιώδη σύνδεση.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς της FTC, οι κριτικές που δίνονται σε αντάλλαγμα για κάτι αξίας χρειάζονται μια «σαφή και εμφανή» αποκάλυψη. Αυτή η αποκάλυψη πρέπει να είναι μέρος της κριτικής ή ακριβώς δίπλα της. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρέπει να είναι «αναπόφευκτη» και να έχει το ίδιο οπτικό βάρος με την ίδια την κριτική. Ένας μικρός αστερίσκος στο κάτω μέρος της σελίδας δεν είναι αρκετός.

Η Οδηγία Omnibus της ΕΕ προσθέτει μια ακόμη απαίτηση. Εάν ο ιστότοπός σας εμφανίζει αξιολογήσεις με αστέρια, πρέπει να ενημερώνετε τους χρήστες εάν αυτές οι αξιολογήσεις προέρχονται από επαληθευμένους αγοραστές, μη επαληθευμένες δημοσιεύσεις ή περιεχόμενο με κίνητρα, και σε ποια αναλογία. Η εμφάνιση ενός μέσου όρου 4,8 αστέρων που βασίζεται εν μέρει σε κριτικές με κίνητρα χωρίς αυτή την πληροφορία αποτελεί αθέμιτη επιχειρηματική πρακτική.

Εδώ είναι το βασικό σημείο που πολλές μικρές εταιρείες κάνουν λάθος: επιτρέπεται να ζητάτε κριτικές. Μπορείτε να στείλετε ένα email παρακολούθησης μετά από μια αγορά. Μπορείτε να απλοποιήσετε τη διαδικασία. Αυτό που δεν μπορείτε να κάνετε είναι να αγοράσετε θετική διάθεση, να κρύψετε αρνητικά σχόλια ή να παραποιήσετε την προέλευση των αξιολογήσεών σας.

Στις ΗΠΑ, το πόσο καιρό διατηρείτε τις κριτικές εξαρτάται κυρίως από την πολιτική απορρήτου σας και τους κρατικούς νόμους όπως ο CCPA της Καλιφόρνια. Κανένας ομοσπονδιακός νόμος δεν υπαγορεύει συγκεκριμένη περίοδο διατήρησης για δεδομένα κριτικών. Υπάρχει όμως υποχρέωση συνέπειας. Εάν η πολιτική σας αναφέρει ότι διαγράφετε δεδομένα χρήστη μετά από δύο χρόνια, δεν μπορείτε να επιλέξετε και να διατηρήσετε μόνο τις καλές κριτικές.

Σύμφωνα με τον GDPR, η αρχή της περιορισμού της αποθήκευσης στο Άρθρο 5(1)(ε) αναφέρει ότι τα προσωπικά δεδομένα δεν πρέπει να αποθηκεύονται περισσότερο από όσο χρειάζεται για τον σκοπό για τον οποίο συλλέχθηκαν. Για τις κριτικές, ο όρος «αναγκαίο» συζητείται. Ωστόσο, η καθοδήγηση του EDPB υποδηλώνει ότι οι κριτικές που έχουν συνεχή εμπορική λειτουργία (όπως η βοήθεια μελλοντικών πελατών) μπορούν να διατηρηθούν εφόσον παραμένουν ακριβείς και σχετικές.

Η πραγματική συνέπεια είναι αυτή: μια κριτική του 2018 για έναν μπάρμαν που εγκατέλειψε το μπαρ σας το 2021 μπορεί να μην είναι πλέον ακριβής. Η διατήρησή της χωρίς έλεγχο θα μπορούσε να σας εκθέσει σε απαιτήσεις διαγραφής GDPR και κατηγορίες παραπλάνησης του κοινού. Οι επιχειρήσεις στην ΕΕ θα πρέπει να διενεργούν ετήσιο έλεγχο των αρχείων κριτικών τους.

Η γνώση του ποια υπηρεσία μπορεί να σας επιβάλει πρόστιμο, και για πόσο, είναι κρίσιμη για την έξυπνη διαχείριση κινδύνου. Το περιβάλλον επιβολής το 2026 είναι πολύ πιο περίπλοκο από ό,τι υποδηλώνουν τα περισσότερα άρθρα συμμόρφωσης.

Η Ενότητα 230 του Νόμου περί Δεοντολογίας των Επικοινωνιών εξακολουθεί να αποτελεί το θεμέλιο του δικαίου του διαδικτύου στην Αμερική. Οι πλατφόρμες όπως η Google, η Yelp και η Tripadvisor δεν θεωρούνται υπεύθυνες ως εκδότες κριτικών που δημοσιεύονται από χρήστες· θεωρούνται απλοί αγωγοί. Αυτός είναι ο λόγος που μια επιχείρηση των ΗΠΑ πρέπει να μηνύσει τον κριτικό που έγραψε μια δυσφημιστική κριτική, όχι την Google για τη φιλοξενία της.

Το Ανώτατο Δικαστήριο, στις αποφάσεις του 2023 για τις υποθέσεις Gonzalez v. Google και Twitter v. Taamneh, επέλεξε να μην μειώσει τις προστασίες της Ενότητας 230, διατηρώντας τη θεμελιώδη δομή σε ισχύ. Ωστόσο, οι πλατφόρμες μπορούν να χάσουν αυτή την ασπίδα εάν δημιουργήσουν ή συμβάλουν άμεσα στην ανάπτυξη του παράνομου περιεχομένου, ένα όριο που οι υποθέσεις σχετικά με την αλγοριθμική προώθηση δοκιμάζουν όλο και περισσότερο.

Στην ΕΕ, ο DSA έχει αντικαταστήσει τους κανόνες ευθύνης από την Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο του 2000. Οι πλατφόρμες που έχουν «πραγματική γνώση» παράνομου περιεχομένου, συμπεριλαμβανομένων των ψεύτικων κριτικών, και δεν ενεργούν γρήγορα θα χάσουν την ασυλία τους. Αυτή είναι μια σημαντική απόκλιση από την Ενότητα 230· το δίκαιο της ΕΕ θεσπίζει μια υποχρέωση «ειδοποίησης και δράσης», ενώ η Ενότητα 230 δεν έχει παρόμοια εντολή.

Για να είμαστε πλήρεις, οι εταιρείες που έχουν πελάτες στο Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να αντιμετωπίσουν ένα τρίτο, ξεχωριστό σύστημα. Ο Νόμος για τις Ψηφιακές Αγορές, τον Ανταγωνισμό και τους Καταναλωτές του 2024 (Digital Markets, Competition and Consumers Act 2024) και οι κανόνες του για τις ψεύτικες κριτικές τέθηκαν σε ισχύ στις 6 Απριλίου 2025. Ορίζει άμεσα τις ψεύτικες κριτικές και τις μη δηλωμένες πληρωμένες κριτικές ως απαγορευμένες δραστηριότητες. Είναι παράνομες εξ ορισμού, χωρίς να χρειάζεται να αποδειχθεί ότι ήταν «αθέμιτες» σε κάθε περίπτωση.

Η Αρχή Ανταγωνισμού και Αγορών του Ηνωμένου Βασιλείου (CMA) μπορεί να επιβάλει πρόστιμα έως και 10% του παγκόσμιου ετήσιου τζίρου μιας εταιρείας, ή 300.000 £, όποιο είναι μεγαλύτερο. Για συνεχιζόμενες παραβάσεις, τα ημερήσια πρόστιμα μπορούν να φτάσουν έως και το 5% του ημερήσιου παγκόσμιου τζίρου ή 15.000 £. Η CMA ξεκίνησε πέντε έρευνες το 2025 που επικεντρώθηκαν στις Autotrader, Feefo, Dignity, Just Eat και Pasta Evangelists.

Οι διευθυντές και οι μάνατζερ μπορούν να θεωρηθούν προσωπικά υπεύθυνοι για παραβιάσεις κανόνων που εν γνώσει τους επέτρεψαν. Αυτός είναι ένας κανόνας χωρίς άμεσο αντίστοιχο στο τρέχον ομοσπονδιακό σύστημα των ΗΠΑ, όπου οι προστασίες του εταιρικού πέπλου είναι συνήθως ισχυρότερες.